درنگی بر کاربرد صفت در شعر دری

صفت کلمه ای است که به یک خصلت اشاره دارد و موجزترین نوع توصیف محسوب میشود. هرچند متداول ترین نوع تصویر، تصویرسازی دیداری است یعنی چیزی که با چشم دیده میشود اما تصویر را گسترده تر از این موارد میدانند. استفاده از صفات بیانی که میتواند نشانگر حسهای مختلف باشد موجب می شود بستر و فضایی فراهم شود که توصیفات شعر، حواس مختلف مخاطب را درگیر خود کند و متأثرتر گردد.شعر مانند هنرهای دیگر به فضایی نیاز دارد که در آن اندیشه و موضوع، خود را بپروراند و شکل گیرد. هر نوشتهای ادبی به حال و هوایی نیاز دارد که مخاطب بتواند اثر را حس کند و با آن درگیر شود. حتی میتوان گفت در ساخت هر شعر، ولو یک قطعه کوچک، فضا نقش اصلی و تعیین کننده دارد و بدون وجود آن، تأثیر شعر کاهش می یابد. هر چند در ساخت فضا همه عناصر شعر نقش دارند اما از میان مقوله های زبانی، صفت نقش موثری در ایجاد و استمرار فضای شعر دارد.شاعر در هنگام هیجانات ذهنی و عاطفی از همه ظرفیت های زبانی در راستای انتقال معنا بهره می برد. واژگان در شعر ابزار و مواد اولیه در عینی کردن و بروز اندیشه و عاطفه است. در شعر، واژگان قدرت خود را نمایان می سازند. صفت از عناصر اصلی گسترش دهنده جمله است که در زبان رسمی و رایج با ذکر خصوصیت و ویژگی یک شی یا پدیده می تواند موجب شناخت دقیق تر آن شود. بخش مهمی از خلاقیتهای زبانی و معنایی شاعر از رهگذر رفتارهای او با صفت است تا حدی که حذف صفت، ادبیت کلام را از میان می برد. صفت یکی از کلماتی است که نقش مؤثری در انسجام شعر دارد و معمولاً چاشنی عاطفی به شعر می دهد. صفت در راستای هماهنگی و انسجام، بیش از واژگان دیگر نشان دهنده عاطفه شاعر است و محملی است که روحیات شاعر را بر دوش می کشد زیرا شاعر حس درونی